De goede kant

Jaarlijks worden er in de Beuningse uiterwaarden en in de Slijk-Ewijkse uiterwaarden voorstellingen door theater Over en Weer gegeven. In totaal vier korte toneelstukken, twee aan iedere kant van de rivier, zijn er tijdens een aantal zomeravonden te bekijken. Bezoekers worden dan met het voetveer overgezet zodat iedereen op één avond alle vier de voorstellingen kan zien. De acteurs en de zangers zijn zowel afkomstig van de noord- als de zuidzijde van de Waal. Ook de bezoekers kwamen van beide kanten en beginnen ieder aan hun eigen kant van de rivier met het bekijken van de toneelstukken.

Dit jaar doe ik ook mee. Niet als acteur of zanger, maar als gids om de groepen bezoekers naar de diverse locaties te loodsen. Ook niet onbelangrijk.

Vorige week was er een vrijwilligersbijeenkomst met uitleg. Daar hoorde een voorstelronde bij, waarbij je ook mocht vertellen of je van de Beuningse of de Slijk-Ewijkse kant kwam. Toen ik aan de beurt was zei ik, een beetje flauw, dat ik van de goede kant kwam. Er gebeurden toen twee dingen: er werd geprotesteerd omdat ik zo duidelijk voor een favoriete kant had gekozen. Bovendien bleek uit bijna alle reacties dat iedereen meteen wist dat ik het over de Beuningse kant had terwijl er daar bijna niemand was die ik kende. Zat er ergens misschien nog oud zeer uit een verleden waarvan ik niets wist?

Gisteravond was de eerste voorstelling. De vrijwilligers kregen nog een laatste kleine instructie:’ let bij de kaartcontrole goed op of de bezoeker aan de goede kant van de rivier staat’. Dus toch!

over en weer

Advertenties

Snipper (6)

Ik doe op het werk aan een WK-pool mee. Acht jaar terug had ik gewonnen, dat ga ik dit jaar weer doen. Op de site van het bedrijf dat de pool faciliteert wordt het verschil tussen pool en poule uitgelegd. De uitleg is goed, de uitvoering blijkt toch wat lastiger te zijn…

poolpoule

Snippers verschijnen onregelmatig, een nieuw blog plaats ik iedere vrijdag om 21.00 uur.

Snipper (5)

Gisteren in Blues Village Grolloo liep ik na een van de optredens de concerttent uit. Als 13.000 mensen hun rotzooi laten vallen dan is het echt heel ernstig wat er dan allemaal op de grond ligt. Ik werd aan mijn shirt getrokken door een ventje van een jaar of acht die een leeg drinkbekertje in zijn hand had: ‘meneer, weet u waar de prullenbak staat?’.

Ringo

‘Je raadt nooit wie er volgend jaar naar Nederland komt’ appte een vriend mij vorig jaar. Ik wist het inderdaad niet te raden. ‘Ringo Starr!’. Zonder een moment te twijfelen stemde ik toe om daar samen naartoe te gaan en een paar minuten later hadden wij onze kaartjes voor het Holland International Blues Festival gekocht. Kort daarna bedacht ik dat Ringo best wel oud was en het festival nog best wel ver weg. ‘Hij zal dan toch nog wel leven?’ appte ik half grappig, half serieus bedoeld.

Ringo_Starr_(2007)

Afgelopen dinsdag liep ik op het werk in de kelder vol tegen een stenen overkapping aan. Helemaal dizzy probeerde ik mezelf overeind te houden. ‘Ik zal over drie dagen het concert van Ringo toch nog wel zien’ dacht ik toen. Echt. Ik wist zonder van mijn stokje te gaan mijn bureau te bereiken, werd zweterig, draaierig en misselijk. Intussen was er ook een flinke bult op mijn hoofd ontstaan. En er was een héél klein beetje bloed te zien. Dat laatste vind ik altijd vermeldenswaardig. Dat is toch een beetje het bewijs dat er écht iets is gebeurd. Doorwerken was duidelijk geen optie meer. Naar huis fietsen ook niet. Een half uurtje later werd ik thuis afgezet. Toen ik de huisarts belde kreeg ik een wekadvies: ieder uur moest iemand mij wakker maken en een eenvoudige vraag stellen. Ik moest dan weer op mijn beurt met een zinnig antwoord bewijzen dat ik nog helemaal bij mijn verstand was. Dat vind ik vaak al moeilijk zonder barstende hoofdpijn. Meerdere malen moest ik aan het concert denken waar ik al meer dan een half jaar enorm naar aan het uitkijken was.

Woensdagochtend was ik helemaal kapot. Het ieder uur wakker maken was helemaal niet nodig geweest want ik kon van de hoofdpijn toch niet slapen. Toch heeft mijn lieve vrouw ieder uur de wekker gezet om te checken of alles wel goed was. Na het ontbijt ging ik weer naar bed en viel toen eindelijk in slaap. Ik ben nog tot het middaguur iedere twee uur wakker gemaakt en daarna werd ik met rust gelaten.

Pas donderdagochtend werd ik van de wekker weer wakker en voelde me zelfs toen nog niet uitgeslapen. Gelukkig is de hoofdpijn bijna weg dacht ik nog, totdat ik ging zitten, alles weer begon te draaien en ik weer met schrik het concert van Ringo achter een denkbeeldige horizon zag verdwijnen. Ik vond dat ik het niet kon maken om op donderdag ziek thuis te blijven en dan op vrijdag naar een muziekfestival te gaan. Ondanks dat mijn lichaam tegensputterde ben ik daarom toch naar het werk gegaan. Met de bus, want mijn fiets stond sinds dinsdagochtend nog steeds in Nijmegen in de fietsenstalling. Het ging wel allemaal dacht ik toen ik eindelijk achter mijn bureau kon gaan zitten. Totdat ik de computer aanzette en het beeldscherm voor mijn ogen wel uit elkaar leek te spatten. Wat komt er een hoop licht uit zo’n scherm! Ik wilde naar huis, dacht aan Ringo, zette het scherm tien tinten donkerder en ploeterde me door de werkdag heen. Mazzel dat ik op donderdag altijd een korte dag heb en om drie uur al naar huis kan. Dat is zowaar nog fietsend gelukt ook nog. Met Ringo in gedachten besloot ik maar om kort na het avondeten naar bed te gaan.

Vandaag is de dag. Ik heb het net nog even online gecheckt, maar zoals het er nu naar uitziet leven zowel Ringo als ik nog en staat niets ons meer een geweldig concert in de weg. Patrick komt mij over een uurtje oppikken om naar Grolloo te rijden. Ringo, tot straks!

grolloo
Samen met Patrick in Grolloo 8 juni 2018

Nog een toepasselijk clipje als toegift: